donderdag 25 november 2010

Staaldraad

Rijdend in mijn auto, -zoals je weet de personal office van de werkende vrouw, besef ik me plotseling dat ik weet hoe ik me voel. Het voor me zie zelfs. 

Ik weet nu hoe het voelt als je tegen een nervous breakdown aanzit, of, hell no way; een burn-out. Een VET taboe kan je wel zeggen. 
Het voelt alsof er een strak gespannen draad van staal in mij zit. Zo heftig strak, dat je er op kan wachten tot ie met een mega zwiep kapot knalt. 
Ik zie het voor me als ik rijd, mijn staaldraad knalt ongenadig tegen wat dan ook aan. 
Het interesseert me op dat moment even niet wat de gevolgen kunnen zijn. 
Okay, ongeluk; eruit komend met een gebroken been, why not? Gewoon 6 weken plat liggen, dat lijkt me wel wat. Dan kan ik werkelijk zichtbaar niets. 
Nu ben ik zo vreselijk debiel moe, dat ik van die gespannen veer in me niet kan slapen. 
Een comateuze slaap van 11 uur wil ik, meer niet. Die winterslaap vervalt, ik wil s 'ochtends de verliefde blik van Bo niet missen als ie slissend;' mama hi' zegt. Of de hele zachte ochtendknuffel van de meisjes als ze eigenlijk nog half slapend zijn. Die zijn helend voor je ziel.
Ik merk dat ik niet meer kan, ik moet een boek achterhalen voor mijn zoon voor zijn boek bespreking en ik weet echt de titel niet meer. For love of zoiets, weet ik veel. 
Man in boekzaak 1 weigert mee te denken, vrouw in de boekenzaak nr. 2 denkt mee en vind het; ik herken het aan het plaatje. Moet besteld worden, fuck. 
Ik rijd naar de kringloopwinkel, omdat ik vrees dat ik het boek in een tas heb gestopt, na een aanval van opruimwoede. De man kijkt me glazig aan, die weet helemaal niets en is al helemaal niet van plan om waar dan ook over mee te denken, afgezien van het feit of ie dat überhaupt wel kan. 
Als ik me wederom naar de auto sleep, zit ik op mijn tandvlees. Werkelijk woedend van onmacht door het totaal ontbrekende energielevel, zeg maar NUL, rijd ik met een meedogenloze killersblik door de stad. IK KAN NIET MEER, dit trek ik niet; kan ik alleen maar denken. Rot op allemaal. Toch moet ik mijn kop erbij houden; Bo zit zingend achterin de auto. 
Als ik tierend thuiskom, nadat ik ontdek dat de trut van de boekenwinkel mij het verkeerde telefoonnummer heeft gegeven en ik 008 what-ever heb gebeld en niet meer weet hoe die klote boekenwinkel heet. 
Noah ziet het aan en zegt; 'Mama, ze denken dat je heel agressief tegen ze bent, dan helpen ze je niet' Ik zet voor het effect nog even extra hysterie aan; we moeten er beide om lachen. 
God, op dat moment ben ik trots op mijn zoon. Hij heeft geleerd dat ik alleen mijn lading kwijt moet, het niet tegen hem gericht is en glijd niet mee in mijn emotie. Hij confronteert me rustig op mijn gedrag, dat wordt een leuke man; zeker weten. 
Als we boven zitten op No's opnieuw ingerichte grotere kamer (ik heb namelijk een mega chill stoel voor hem gescoord) zie ik opeens dat boek liggen onder een blad met schroeven. 
Sjeeeezus, wat een klote-kutdag. 


woensdag 24 november 2010

Kopje onder

Mijn hoofd zou leeg moeten zijn, maar elke keer verwacht ik weer die klap. 
Die klap in mijn gezicht van onrecht, het vertrappen van mijn kwetsbaarheid, alsof dat gewoon wijd open ligt en grenzeloos geschonden mag worden. 
Het doet extra pijn omdat ik mij wel degelijk verbonden voelde met de ander. 
Ik ben niet gehoord in het aangeven van mijn grenzen, zowel letterlijk in de mannelijke als in de vrouwelijke vorm. Hoe duidelijk moet je zijn? 
Ik wil mijn verfijning niet opgeven, of mijn afstemming, al heb ik de fout gemaakt dat ik dat bij anderen ook verwacht. 
Toch voelt het goed dat ik opgekomen ben voor mezelf, nu kan staan voor mijn grenzen. 
Dit maal is mijn woede verlaat groot, omdat ik mij vol vanuit mijn hart gegeven heb. 
Ik ben even volledig uit balans en worstel met onmachtig zijn, met ongeloof en emotioneel uitgeput zijn. 
De stilte en de leegte is nu mijn vriendin en ik omhels haar zacht, ook al trekt het dagelijks leven hard aan me. 
Mijn kinderen helpen me daarbij, ik zie de kwetsbaarheid van het leven in ze en de vreugde. 
De vrouw in mij wil verder, sprankelend en levenslustig, verbaasd over de lege tank. 
De jonge Mos wil spelen en baalt dat ze zo veel moet slapen, wie heeft dat bedacht? 
En dat kleine meisje is weerbarstig, gekwetst, schrikachtig en eist veiligheid. 
In mijn dromen rijd ik weer op mijn paard, soms moe, achter de rug van de grote krijger, soms wild van woede, maar altijd vrij. 
Los, op de energie van vrijheid. 

20 mei, 15:41

Christmas spirit in the air

Stil is het buiten, de sneeuw reflecteert het licht en dempt het geluid, resoneert naar binnen, glijd door in mijn huis en ik voel mijn eigen stilte. 
Deze stilte heb ik nodig om te voelen wat er binnenin mij afspeelt. 
De grote ster vol belofte van een grote Geest die lang geleden is geboren, is voelbaar en vergroot de gevoelens binnenin mij. 

Elk leven dat er voor mij toe doet, is mij dierbaar, nooit vanzelfsprekend en elk leven is kwetsbaar, belangrijk om aandacht aan te schenken, lief te hebben en te waarderen. 

God, ik heb me verstikt gevoeld; ik wil niet mijn leven anders leven, geen druk voelen om te veranderen van wie dan ook; het laat me naar adem snakken. 
Het maakt dat ik me los wil rukken, verlangend naar space en ruimte voor mijn geest, gedachtes en gevoelens. 

Alleen als je iets toe te voegen hebt, vanuit respect en liefde, vanuit onvoorwaardelijkheid, vanuit autonomiteit, vanuit een mooi sterk en stevig neergezet leven. Zo veel ruimte in je hart hebt en inzicht dat je mij kan laten zijn om wie ik ben. 
Dat je kan voelen waar ik zit, dat je het lef hebt om door mijn 'sterk' zijn heen te kijken. 
Dan pas hoef ik niet langer alleen te schuilen. 

Ik ga je het niet meer leren, niet als je mijn geliefde wilt zijn, ik ga je het niet voor leven, omdat ik dan nooit meer vrij zal zijn. 

Ik omhels, omarm en geniet van al het leven wat mij boeit en raakt. 
Ik beroer elk leven waar mijn hart van open gaat. 
Ik geef me volledig over als ik totaal vrij kan zijn. 
Laat het uit je hoofd om mij te vangen, ik verdwijn. 

De sneeuw dwarrelt zacht en langzaam naar beneden. 
Als ik mijn hand ophoud voel ik haar zacht smelten op mijn hand. 
Ik lik aan de sneeuw en lach; 
ow yeah; 
just like sugarpops. 
Fuck it, het is Christmas. 

22 dec 2009, 11:40

I gave up dreaming for a while...

Hoe dringend is het leven aan mij verbonden, ik zie het elke dag in de ogen van Bo, Kier, No en Storm. 

De skills die ik nodig heb om mijn twee bedrijven soepel te laten lopen; geven me een kick, houden me scherp, verbaas me soms elke dag dat ik het kan. 
Slippers maak ik ook, blijf zaken vergeten, timmer ze nog niet goed dicht. Naïef in sommige zaken, leer bij, glijd uit en sta weer op. 
Recent weer opnieuw voorbijgaand aan mijn eigen intuïtie, mijn eigen waarheid. Knallend in zoveel gevoelens, dat ik totaal niet de tijd neem. 
Zacht en rustig zou ik de tijd moeten nemen om afgestemd op mijn gevoelens de dingen laat gebeuren. 
Dacht zelfs dat ik die mogelijkheid niet had. 
Ik besef me dat het precies komt, zo precies, dat het belachelijk lijkt, bespottelijk nauwkeurig, bang dat ik teveel tijd vraag, toch tegelijkertijd wetend dat het moment van afhaken zou komen op het moment dat ik te snel geef. De mogelijkheid om het niet te willen stond ik mezelf niet eens toe, geven is niet vanzelfsprekend; ook niet als je hart wijd open staat. 
Afscheid was daar op het moment dat ik te snel ging, de pijn van dat besef volgend op het voorbijgaande moment. Hoopvol mijn eigen waarheid verdringend; wachtend op de naakte waarheid, de bevestiging. 
So I gave up dreaming for a while. 
Mijn dromen zijn mijn veilige haven. 
Daar waar alles mogelijk is; waar ik kan schuilen, daar is de plek waar ik er toe doe, waar liefde is, adoratie, word ik opgetild, vastgehouden en geprezen. 
Hier in real life houdt Bo me met beide benen op de grond. 
De laatste tijd wil ik los zijn, vrij, bevrijd van het moederschap. 
Ik deal er mee, maar smacht naar alleen vrouw zijn, vrij van dagelijkse verplichtingen. 
Laat me man zijn, af en toe een weekendje zorgen, gaan voor mijn ontwikkeling, zaken straight, rond en duidelijk nemen zoals ze zijn. 
Als vrouw weet ik het pad van leven-dood-leven, hoe dat raakt in ieders leven. 
Ik wil onwetend zijn, dom, oppervlakkig. 
Geef me mijn wilde paard en ik jaag, ik krijg. 
Zo gevoelig zijn, zo onbeduidend machtig onderdeel zijn van het Geheel doet pijn. 
Ik wil het allemaal niet voelen. 
Zo puur voelen elke dag lijkt bijna niet te doen, mijn hart afsluiten is geen mogelijkheid meer, mijn innerlijk weten weet teveel. 
Mijn tranen verzachten de diepe pijn. 
Ik deal er mee. 

22 okt 2009, 12:59

Het kleine meisje met de rode laarsjes

Ze staat daar 
met haar rode laarsjes in de plas. 
Haar haartjes nat van de regen, 
verloren, als bevroren. 
Haar voetje weet waar ze heen moet, 
maar ze durft niet. 
Dat voetje is lastig en vervelend, 
ze stampt van woede in de plas. 
Ze weet dat niemand haar gelooft, 
ook al smeken haar ogen; 
want ze weet de woorden niet. 
Weg is de vertrouwde binnenwereld, 
haar eigen waarheid verloren, 
met de schuld en de schrik. 
Angstig verlangt ze naar huis, 
of een plek waar ze haar waarheid kunnen zien. 
Papa is dood, 
opa kan niet vechten. 
Bevend van woede staat ze stijf 
en dwingt zich stil. 
Ze weet maar één plek 
waar ze kan schuilen. 
Haar geheime droomwereld 
ook al is ze daar alleen, 
alles kan gebeuren. 
Haar voetje weet ook daar de weg. 
Ze lacht 
en huppelend stapt ze er in. 

5 sep 2009, 13:26

Woman

Nu kan ik beginnen een paar namen te geven aan de vrouw die ik wilde zijn maar niet kon zien.
Ze is mooi en trots en sterk en vrij, grappig en vriendelijk en een beetje gek. 
Ze heeft een geweldig gevoel voor humor. 
Ze is kwetsbaar en eerlijk en sensueel. 
Ze geniet volop van zichzelf, van het leven, van ontdekkingen, van de wind in haar haren. 
Ze is dronken van de geur van het leven zelf. 
Ze wacht niet. 
Ze verandert. 
Ze wordt weerspiegeld in een berg, in een rivier, in een wild paard, in de schoonheid van een bloem, in de bladeren die warrelen en ritselen in de wind, in de sterren in de nacht, in de geur van een wilde roos. 
Ze schenkt leven en ze vernietigt. 
Ze is niet dezelfde als de laatste keer dat je haar zag. 
Ze is mysterieus, ze kan niet onder controle worden gehouden, ze glipt tussen je vingers. 
Als je denkt dat je weet wie ze is, verdwijnt ze. 
En ze is prachtig en ik buig voor haar. 

31 juli 2009, 12:55

The good red road

Mijn hart is weer open geknald, inherent aan gebeurtenissen of personen. De energie die dringend omhoog kwam heb ik omhelst, zij het met angst. 
Alles kan ik weer voelen. Echt letterlijk, de pijn die door het televisiescherm komt, de ondeugende lach van een kindje op de fiets als herkenbare levenslust, een liefdevolle aanraking tussen geliefden, die hele specifieke stille liefdeslach laat zien, als een heerlijk energie golflijntje, maar ook soms de diepe eenzaamheid, stille verlatenheid. Het komt soms als ik kijk naar een voet die niet gekoesterd wordt. Opeens een lege blik zie vol met pijn en angst, die zomaar naar binnen komt, alleen om het feit dat ik m kan voelen. En de pijn van de ander me overrompelt en ik bij tijde niets anders kan dan meehuilen en meevoelen. 
De onmacht van velen die zich niet durven te verbinden, het is ondraaglijk soms. 
Het spel wat er gespeeld wordt, via computerschermen, foons en andere vierkante dingen, in een andere wereld waarin het lijkt alsof je afgeschermd bent van het gevoel van de ander, zonder dat er verantwoordelijkheid hoeft te worden genomen. 
Leven met een open hart in de wereld van nu, ervaar ik als een zegen en een vloek. 
Alle liefde die ik voel omarm ik en die stuwt me voort naar het leven Zelf waar ik zo van houd. 
Helaas is het gekoppeld aan pijn en teleurstellingen, waar ik opnieuw mee deal. 
Ik heb echt geprobeerd om mijn hart af te schermen, maar daar draai ik in vast. Het is alsof ik mijn eigen waarheid ontken. 
En ik besef me dat ik begrijp waarom ik alleen ben. 
Er wordt me vaak gevraagd; 'Waarom ben je alleen? Je bent zo'n mooie vrouw, hebben ze stront in hun ogen? What's de catch?'. Die is er niet. 
Velen willen proeven aan het vuur van de liefde, maar niet te dicht op de huid, ze willen niet daar op die plek waar het de diepte in gaat. Het is gevaarlijk, je zal ook je eigen pijn moeten voelen, je kwetsbaarheid en je angsten. Niet langer wordt er geloofd dat je kan leven in vrijheid met een ander. 
Argwanend wordt mijn openheid en warmte ontvangen soms, mijn God, het is alsof ik niet langer van deze tijd ben. Vechtend voor mijn geluk en mijn levenstroom sta ik voor mijzelf en mijn gezin. Krachtig en meestal vol goede moed, maar het vechten tegen al die angsten ondermijnt ook wel eens het lef om mijn hart open te houden. 
En ik kan alleen maar tegen mezelf zeggen; vergeef me, ik ben soms moe van het strijden, ik wil niet zo vaak afgeschermd tegemoet getreden worden, pijnlijk beseffen dat mijn 'good red road' zo anders is en alleen. 

Deze zomer zou ik weg willen gaan, naar een plek in de zon, ver weg. Waar het als vanzelfsprekend is om met een open hart te leven, waar je gevoelens welkom zijn, zonder reserves of terughoudendheid. 
Waar ik warm ontvangen wordt met Bo, opgenomen in de familie en ik werkelijk mezelf niet langer hoef af te schermen. 

In de realiteit zoek ik opnieuw een balans en bid dat mijn hart open mag blijven dit keer, dwars door alles heen. Ik bid om kracht om mijn eigen levenslust en levenskracht niet langer af te wijzen en wijsheid om er zorgvuldig en liefdevol mee om te gaan. 

 
23 juli 2009, 13:15